| Antonie en Wilma Holleman
"Toen wij uit Rotterdam vertrokken..." begint een bekend lied
uit de Maasstad. Voor ons was dat in 1996, toen wij Rijnmond verlieten
en ons nestelden in Büsingen am Hochrhein langs de Duits-Zwitserse
grens. Wij waren gevraagd om les te komen geven aan de college, en omdat
de school vanuit de afdeling Wereld Zending gefinancierd wordt, betekende
ons jawoord dat we eveneens zendelingen werden van de Kerk van de Nazarener.
We hebben ons nooit "echte" zendelingen gevoeld, maar na 8 jaar
moeten we toegeven dat ook wij het offer voelen dat zendelingen betalen,
die hun familie, vrienden en thuisland verlaten omwille van Gods roeping.
European Nazarene College (EuNC) is het opleidingsinstituut van onze
kerk voor Europa. Wij bieden een 4-jarig BA in de theologie aan dat studenten
in staat stelt predikant in onze kerk te worden. Elk jaar hebben we studenten
uit ongeveer 15 verschillende landen. Omdat onze studenten ook op de school
wonen betekent het naar school gaan meer dan alleen studeren; het houdt
ook in dat studenten wonen in een interculturele minisamenleving op de
campus. EuNC is eerder met een internaat dan een reguliere hogeschool
te vergelijken. Dit houdt ook in dat van ons als docenten meer verwacht
wordt dan alleen maar lesgeven. Studentenbegeleiding betekent vaak als
een vader of moeder handelen; of als een pastor geloofsopbouwend bezig
zijn.
 Wij
zelf wonen niet op de campus maar in het dorp. Onze kinderen, Frank en
Corianne zijn 12 en 10 jaar en voelen zich hier helemaal thuis. Ook al
spreken wij thuis Nederlands, zij voelen zich veel zekerder in het Duits
en het Zwitser-Duits dat ze met hun vrienden spreken. Het Engels dat ze
op school leren levert niet veel problemen op, omdat ze er via de college
veel van meekrijgen. Het is soms grappig te zien hoe zij als Duisters
opgroeien. Als ze van ons bepaalde Nederlandse uitdrukkingen horen, lachen
ze zich soms krom, omdat het hun zo vreemd in de oren klinkt. En ook bepaalde
typisch Hollandse dingen vinden ze soms maar vreemd. Het is duidelijk
dat hun “norm” de Duitse taal en cultuur is.
Wij voelen ons hier op onze plaats. In plaats van leiding te geven aan
een plaatselijke gemeente, dienen wij vele kerken in verschillende landen,
door hun toekomstige predikanten op te leiden. Hierin kunnen we onze ervaringen
kwijt die we hebben opgedaan als predikant in het Nederlandse district,
plukken we profijt van de wijsheid die ons als zegen met het ouder worden
geschonken wordt, en voelen we ons diep verbonden met voormalige studenten
die nu ergens in Europa predikant zijn. We hebben allebei het gevoel dat
wij hier met onze gaven, talenten en ervaringen tot ons recht komen, en
effectief kunnen bijdragen aan de uitbouw van Gods Koninkrijk. Het geef
ons veel vreugde.
Wij stellen het contact met het Nederlandse district zeer op prijs, en
naar mate we hier langer wonen wordt dat voor ons steeds waardevoller.
Antonie en Wilma
Holleman
Griesstrasse 17
78266 Büsingen
Duitsland
|
